لیلا قاسم (زاده ۱۹۵۲ در خانقین، اعدام شده ۱۹۷۴ در بغداد)، از چهره‌های مبارز و مخالف رژیم بعث صدام بود که توسط رژیم بعث عراق به دلیل مبارزه برای احقاق حقوق مردم کورد اعدام شد. وی در بین کوردهای عراق  یا جنوب کوردستان یک قهرمان محسوب می‌شود. او در میان آزادی خواهان کورد زبان به «خواهر لیلا» (در زبان کوردی: خوەێشکه لیلا) شهرت داشت.


وی روز چهارشنبه ۲۷ دسامبر سال ۱۹۵۲ (بنا به منابعی دیگر در سال ۱۹۵۳) در یکی از روستاهای کوردنشین خانقین به نام «مسفا» چشم به جهان گشود. وی در اصل از کوردهای ملکشاهی استان ایلام بود،لیلا در سال ۱۹۵۹ به دبستان رفت و تحصیلات ابتدایی و متوسطه‌اش را در شهر خانقین به پایان رساند و سپس برای ادامه تحصیل در دانشگاه، در سال ۱۹۷۰ به بغداد رفت. او دانشجوی رشته جامعه‌شناسی دانشگاه ادبیات بغداد بود و همه ساله با درجات بسیار بالایی ترم‌های دانشگاهی اش را پشت سر می‌گذاشت. لیلا عضو فعال اتحادیه دانشجویان کوردستان بود و فعالیت‌های زیادی را در این اتحادیه به ثبت رساند.

او در سال ۱۹۷۰ به عضویت حزب دموکرات کردستان عراق یا جنوب کوردستان درآمد. لیلا یکی از مبارزین سرسخت و مخالف رژیم بعث صدام بود. پس از آغاز جنگ در کوردستان در بهار سال ۱۹۷۴ لیلا با همراهی یارانش (جواد، حسن، نریمان و آزاد) فعالیت‌های سیاسی زیادی را در بغداد برای رسیدن به خواسته‌ها و اهداف مردم کوردستان جنوبی (اقلیم کردستان) بە کوردی هەریمی کوردستان به انجام رساند و در ۲۹ آوریل سال ۱۹۷۴ در دانشکده ادبیات بغداد به بهانه فعالیت سیاسی اش برای حزب دمکرات کردستان عراق دستگیر شد و مدتی در زندان ابوغریب در سلول انفرادی رژیم زندانی گردید، ولی لب باز نکرد و اسامی افراد حزب را آشکار نکرد. رژیم بعث او و چهار همراهش را به اعدام محکوم کرد.

لیلا قاسم، ۱۳ مه سال ۱۹۷۴، ساعت ۷ بعد از ظهر به دار آویخته شد.

چهار تن از یاران آزادیخواه لیلا به نام‌های نریمان فؤاد مستی، حسن محمد رشید، آزاد سلیمان میران و جواد مراد هموندی که با او در زندان ابوغریب به سر می‌بردند نیز به دست رژیم صدام حسین به دار آویخته شدند. لیلا نخستین زن کورد در کردستان عراق یا جنوب کوردستان بود که به خاطر احقاق حقوق مردم كورد و فعالیت‌های سیاسی اش از طرف رژیم بعث به دار آویخته شد. آرامگاه لیلا قاسم در گورستان وادی‌السلام در شهر نجف است....
پیشنهاد من،بە مقامات کوردستان توصیە میشود قبر لیلا بە کوردستان بازگردانە شود تا روحش بە آرامش ابدی برسد،مقامات کوردستان دوستدار چنین حرکاتی هستند،در آن زمان کوردستانی نبود کە در نجف دفن شد